شمعی روشن کن و به تماشای آن بنشین.

آیا گمان می کنی شمع در خطی عمودی به پایین می رود و تمام می‌شود ؟

اگر پاسخ تو مثبت باشد، بنابراین، باید گفت که شمع را در بستر زمان می‌بینی. ممکن است درباره‌ زندگی خود نیز به همین شیوه بیندیشی.

ممکن است بیندیشی که در نقطه ای از یک خط عمودی، در فلان روز و فلان ماه و فلان سال، به دنیا آمده و در نقطه‌ی پایینی این خط عمودی، در فلان روز و فلان ماه و فلان سال، خواهی مرد.

بدین سان، همه زندگی خود را بسان شمع می‌بینی که آب می‌شود و سر انجام تمام می‌شود. تو گمان می کنی که شمع به پایین می رود. تو گمان می کنی که شمع تمام می‌شود و می‌میرد.

در واقع، شمع، نه فقط به پایین، بلکه در جهات مختلف حرکت می کند. شمع در جهت شمال و جنوب و غرب و شرق نور می پراکند. اگر ابزاری بسیار دقیق می‌داشتی، می‌توانستی میزان نور و حرارتی را که شمع در جان می پراکند اندازه بگیری. شمع به مثابه‌ تصویر، حرارت و روشنایی، جذب تو نیز می‌شود. تو به شمع می‌مانی. تصور کن که تو نیز، همانند شمع، به اطراف نور می دهی. همه سخنان تو، افکار تو و اعمال تو در جهات گوناگون حرکت می کنند و اثر می گذارند. اگر سخنی از سر مهر از تو شنیده شود، این سخن، در جهت‌های گوناگون حرکت می کند، می رود و تو نیز با سخن خویش می روی.

ما در هر لحظه دگرگون می‌شویم و خود را در صورت‌هایی تازه آشکار می‌کنیم. امروز سخنی نامهربانانه با فرزند خود گفتی و با سخن نامهربانانه خویش، وارد ساحت وجود او شدی. اکنون افسوس می‌خوری که چرا با او این گونه سخن گفته ‌ای. منظور این نیست که نمی توانی با اظهار تاسف و عذرخواهی از فرزندت، آن سخن نامهربانانه را استحاله ببخشی و آثار سوء آن را بزدایی . اگر این کار را نکنی، آن سخن تو، هم چون دمل نفرت، برای همیشه در وجود فرزندت باقی خواهد ماند.

تولد دوباره ما، در یک صورت نیست، بلکه در صورت‌های گوناگون است و این مرگ و تولد دوباره، چیزیست که در هر لحظه اتفاق می افتد.

ما مدام در فرزندان، دوستان، آشنایان، همشهریان، همه آدم ها و همه چیزها بسط پیدا می‌کنیم.

ما فقط در خود حضور نداریم، بلکه در همه‌ چیزها حضور داریم.

بنابراین من و تو باید همه‌ لحظه‌ها، روزها، هفته‌های خود را به تولد‌های تازه‌ی روشنی و شادمانی و آزادی تبدیل کنیم.

فرزندان ما، تداوم مایند

مي دونم فراموشم كرده ،نمي دونم فراموشش كنم يا نه؟
شعله ي عشقش را تو دلم خاموشش كنم يا نه؟
چقدر يواش و بي صدا به خوابم پا گذاشت، مي ترسيد از خواب بپرم
فكر كردم اگه مي دونست چقدر دوستش دارم
و چقدر خوشحالم مي كنه اينطور آروم نمي اومد
ولي اون پيشم نيومد و فقط از خوابم گذر كرد
دنبالش كردم و ديدم كه به خواب پسري رفت و او را در آغوش كشيد
ناخودآگاه چشمانم بسته شد ، خارج شدم
و چشم بسته در روياها گم شدم
كمكم كنيد ، يه نفر دستم را بگيرد
راه بيداري را پيدا نمي كنم يكي بيدارم كند
كابوس ولم نمي كند من خودم را گم كرده ام
لطفا به من بگوييد كه اون فقط يه كابوس بود و بس

بازم شب شد و این دل بیقـــراره       دلــم طـاقت دوری تــــو نــــــــداره  

کودک با ناراحتي گفت: " وقتي مي خواهم با شما صحبت کنم، چه کنم؟"
 
 خداوند براي اين سوال هم پاسخي داشت: "فرشته ات دستهايت را کنار
 
 هم مي گذارد و به تو ياد مي دهد که چگونه دعا کني. "کودک سرش را
 
 برگرداند و پرسيد : " شنيده ام که در زمين انسانهاي بدي هم زندگي مي
 
کنند . چه کسي از من محافظت خواهد کرد؟ "فرشته ات از تو محافظت
 
 خواهد کرد، حتي اگر به قيمت جانش تمام شود. "کودک با نگراني ادامه
 
داد: "اما من هميشه به اين دليل که ديگر نمي توانم شما را ببينم، ناراحت
 
خواهم بود. "خداوند لبخند زد و گفت: "فرشته ات هميشه درباره من با تو
 
صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد مرا خواهد آموخت، گرچه من
 
 همواره در کنار تو خواهم بود."

در آن هنگام بهشت آرام بود، اما صداهايي از زمين شنيده مي شد. کودک
 
مي دانست که بايد به زودي سفرش را آغاز کن . او به آرامي يک سوال
 
ديگر از خداوند پرسيد: "خدايا ! اگر بايد همين حالا بروم ، لطفا نام فرشته ام
 
 را به من بگوييد. "خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد: "نام فرشته ات
 
اهميتي ندارد. به راحتي مي تواني او را مادر صدا کني

به کجا میروی       

                 صبر کن عشق زمین گیر شود

            همش از تو یادگاره

 توی این کوچه ی تاریک

              منو تنها نمیذاره

یاد حرفای قشنگت

                که تو قلبم لونه میکرد

یاد دلتنگی چشمات

                 که منو بهونه میکرد

میزنه آتیش به جونم

                   پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو

                     واسه ی کی پس بخونم

اگه توي دنيا تکي تموم دنياي مني

تو که تو هفتا آسمون قشنگترين ستاره اي

واسه دل خسته من يه فرصت دوباره اي

آهاي تو که موج صدات زنگ صداي قلبمه

بغض نگاهت به خدا قلبمو آتيش ميزنه

نبينمت يه وقت بشي اسير دست سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت

             صداي تو خوب است

بخوان نامم را

            که آهنگ کلامت دلنشين است

تو از راه مي آيي

                  از ديار صنم

تو را چون گم کرده اي

          چون تکه اي از وجودم

                           ذره اي از خيال

                                    در دور دست ها مي جويم

اما تو اين جايي

          پس صدا کن مرا

                      نامم را بخوان

                           بخوان که خسته ام از ماندني ها

کاش

      مي شد رفت

 ازعبور برايم بگو

              از خيالات آشفته نجاتم ده

ميپرسي چگونه؟

خب فقط چشم در چشمم بدوز

                            دست در دستم بگذار

يا ، نه !

فقط صدايم کن

             صدا کن مرا

                        صداي تو خوب است

زیر رگبار مصیبت بی کسی تنها کسم بود